چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم

تمام عمر قفس می بافت، ولی به فکر پریدن بود  

میان بودن ونبودن

میان هستن ونیستن

ناتوانی خویش رانظاره می کنم

پشت دیوارخودخواهی خویش بذری است

که اگربه آن آب دهم خواهدروئید

ومن رستن خویش رابه انتظارنشسته ام

یک نفربه من گفت :رفتن رسیدن است

میدانم

ازمرزخواب خواهم گذشت

وبه روشنایی وآفتاب

سلامی دوباره خواهم داد

تومیان بودن ونبودن

میان هستن ونیستن

فاصله ایست

که تنهاحضورتوآن را

پرخواهدکرد

پایان

آن روزکه آغازراه بود

رسیدن چه نزدیک می نمود

وحال من درمیانه راه به

پایان رسیده ام