خداوندا:

دل بی قرارم راتسکین ده به عشقت که من بنده ناسپاس توام

خداوندا:

تودرکنارم بودی ونمی دیدمت ،تودرناله های عاشقانه ام  بودی ونمی شنیدمت

حال چگونه !منه روسیاه به توروی آورم وازتوبگویم که خودعشقی

خداوندا:

توخودعشق بودی ومن تورادرکالبدبی جان بنده ای جستجومی کردم که نه ازتو

چیزی می دانست ونه ازمن ونه ازعشق ما

خداوندا:

تومقدس ترینی وهراشکی که برای توریزدالماسی ست گرانبها،که ارزشش را

زمین نداردودریای بی کران هم نه !

وامااشکی که برای غیرتوریزدرویهم رفته مردابی ست  که فقط جسم رامی بلعدو

دیگرکسی برای یاریت دستی درازنخواهدکرد

خداوندا:

عشق ورزیدن ودوست داشتن کلمه پاک ومقدسی ست که لیاقت خواهدوبس وفقط

برای توست زبرا که  تولایق ترینی،ای بخشاینده و مهربان

خداوندا:

تومراامتحانی سخت گرفته ای که دیگرهیچ برایم نمانده ،پس توای صابر ،مراصبری

عطاکن تاکه دیگربارایوب زمانت رابروجودبی حال وبی قرارم  زنده بگردانی   

                                                                    آمین یارب العالمین

من اگردخترنفرین شده  امروزم  

         یاکه ازجنس گل هرزه میان کوهم

                 توهمان آدمک چوبی پیمان شکنی

                                         که فقط لایق آتش زدنی

به که بایددل بست ؟

به که شایددل بست ؟

سینه هاجای محبت ،همه ازکینه پراست

هیچکس نیست که فریادپرازمهرتوراگرم ،پاسخ گوید

نیست یکتن که دراین راه غم آلوده عمر،قدمی راه محبت پوید

خط پیشانی هرجمع ،خط تنهاِِِییست  

همه گلچین گل امروزند

درنگاه من وتوحسرت بی فرداییست

به که بایددل بست ؟

به که شایددل بست ؟

نقش هرخنده که برروی لبی میشکفد،نقشه یی شیطانیست

درنگاهی که توراوسوسه عشق دهد،حیله پنهانیست

زیرلب زمزمه شادی مردم برخاست

هرکجامردتوانایی برخاک نشست

پرچم فتح برافرازدبرخاطرخلق

هرزمان بررخ توهاله زندگردشکست

به که بایددل بست ؟

به که شایددل بست ؟

خنده هامیشکفدبرلبها

تاکه اشکی شکفدبرسرمژگان کسی

همه بردردکسان مینگرند

لیک دستی نبردازپی درمان کسی

ازوفانام مبر،آنکه وفاخوست کجاست

ریشه عشق فسرد،واژه دوست گریخت

سخن ازدوست مگو،عشق کجا؟دوست کجا؟

دست گرمی که زمهربفشارددستت ،درهمه شهرمجوی

گل اگردردل باغ ،برتولبخندزندبنگرش ،لیک مبوی

لب گرمی که زعشق ننشیندبه لبت به همه عمر،مخواه

سخنی کزسرراز،زده درجانت چنگ به لبت نیز،مگو

چاه هم بامن وتوبیگانه است

نی صدبندبرون آیدازآن ،رازتورافاش کند

درددل گربسرچاه کنی

خنده هابرغم تودخترمهتاب زند

گرشبی ازسرغم آه کنی

درداگرسینه شکافد،نفسی بانگ مزن

دردخودرابه دل چاه مگو

استخوان تواگرآب کندآتش غم

آب شو،<<آه >>مگو

دیده بردوزبدین بام بلند،مهرومه رابنگر

سکه زردوسپیدی که به سقف فلک است ،سکه نیرنگ است

سکه ای بهرفریب من وتو ست ،سکه صدرنگ است

ماهمه کودک خردیم وهمین زال فلک

باچنین سکه زرد

وهمین سکه سیمین سپیدمیفریبدمارا

هرزمان دیده ام این گنبدخضرای بلند

گفته ام بادل خویش

مزرع سبزفلک دیدم وبس نیرنگش

نتوانم که گریزم نفسی ازچنگش

آسمان بامن ومابیگانه

زن وفرزندودروبام وهوابیگانه

خویش درراه نفاق

دوست درکارفریب

آشنا بیگانه

شاخه عشق ،شکست

آهوی مهر،گریخت

تارپیوند،گسست

به که بایددل بست ؟

     به که شایددل بست ؟    

چگونه ميشود به آنکسی که ميرود اينسان :  صبور، سنگين،  سرگردان.  فرمان ايست داد

می خواهم ازسربراهی شبهابگویم

                                                     اما!

بی حیایی ستارگان چشمک زن راچه کنم که باابروی شب بازی میکنند........

دریغ، مرگ دلم راکسی نمی فهمد

غمی ست تازه که درداکسی نمی فهمد

میان این همه شاعرکه غرق اوهامند

زبان روشن وگویاکسی نمی فهمد

منی که ساده سرودم غزل زدلتنگی

چرا،هنوز،شگفتا،کسی نمی فهمد؟

هوای غربت این سرزمین مرافرسود

که قدرعشق دراینجاکسی نمی فهمد

دریغ ،یاهمه خوابندیاکه کرشده اند

شکسته آینه اما،کسی نمی فهمد؟

راه وصال بستی بابهتران نشستی

         روکن به هرکه خواهی گل پشت وروندارد

    بیاییدهمگی برای ظهورش دعاکنیم

با اهل درد شرح غم خود نمیکنم      

                                                     تقدیر قصه دل من ناشنیدن است

ای کاش دست های نیازم زپیشت، درازنبود

اگرم بود،حرفی زنون ونمک نبود

ای کاش میان گفته های مکررت

حرفی زبودونبود،یکدگرنبود

ای کاش میان آدم وآن سیب بی گناه

حوا،هوس ،وگناهی دگرنبود

ای کاش درتماشای توگم نمی شدم

تاچشم های دربه درم اینگونه ،ترنبود

ای کاش رفتنی نبود،تابرای بازگشت

اینگونه دست های دعایم، به درنبود

ای کاش میان دست های من ،قلب تو،وآن خدا

فاصله ای به اندازه، اماواگرنبود

ای کاش بگذریم زای کاش روزگار

ای کاش روزآمدنت ،روز دگرنبود

                                                  سرده های من :یامین